2007
Het is al weer heel wat jaartjes geleden dat ik, de nacht voor een zware operatie, te rusteloos was om de slaap te vatten. De pijn in mijn buik en duizend spoken in mijn hoofd hadden zich niet door het slaappilletje van de nachtzuster het zwijgen op laten leggen. In een poging om de tijd nog enigszins te verdrijven verzeilde ik toen opeens in de, voor mij onbekende, wereld van Avro's Nachtdienst. Met mijn walkman op heb ik urenlang op de gang zitten luisteren. Weg, van het ziekenhuis en de zorg om morgen. Verrast door de wakkere geesten die met hun vraag en antwoordspel mijn levensvlammetje moed inbliezen.
Sinds die tijd ben ik de radioprogramma's, in de stille uren, gaan beschouwen als aangenaam gezelschap dat me door de jaren heen steeds dierbaarder zou worden. Of het nu Casa Luna is, de vrijdagnacht van Nora Romanesco, mijn geliefde Nachtdienst, Grensverkeer, noem de juwelen van de nacht verder maar op. Iedere keer opnieuw geniet ik van de boeiende gesprekken gelardeerd met vleugjes heerlijke muziek.
Dat mensen uitgebreid de gelegenheid wordt geboden om hun zegje te doen is niet alleen een gezonde uitlaatklep. Ik beschouw het ook als een verrijking van onze pluriforme samenleving. Het feit dat mensen heel verschillend over een onderwerp kunnen denken vind ik fascinerend. Vaak genoeg noopt het me scherper, of juist milder te worden. Ook is het menigmaal gebeurd dat ik mijn mening over een onderwerp moest bijstellen. Leerzaam is het ook om te luisteren naar erudiete inbellers als mijnheer Astman en, tot voor kort, mevrouw Thomier, die uitgebreid de kans krijgen om hun kennis met ons te delen.
Dat kan, omdat men in de late uren gelukkig geen last heeft van gebrek aan tijd. Het euvel waarmee de dagradio wel is behept en dat hierdoor vaak bot en respectloos overkomt.

De plannen om uit bezuinigingsoverwegingen de hele nachtradio te schrappen kan, mijns inziens, alleen zijn voortgekomen uit het brein van mensen die het overdag zo druk hebben dat zij geen idee hebben van het bestaan van de wereld die nachtradio heet.

Daarom denk ik dat er iets moet gebeuren. Het moet de slaapkoppen beginnen te dagen dat voor heel veel mensen het nachtelijk contact met de buitenwereld functioneel en belangrijk is. En beslist niet alleen voor het deel van de samenleving dat afgedankt, oud, arm of eenzaam is.
De nachtradio is allerminst een hangplek voor nachtelijke zielenpieten.
Zelf gebruik ik deze kostbare uren heel vaak om mooie dingen voor mijn sites te ontwerpen. Overdag moet ik vooral mijn koppie gebruiken. Daarom is het juist zo fijn om s'nachts te kunnen spelen met kleur en vorm en ondertussen lekker te luisteren, en te leren, naar wat er die nacht zo al aan bod komt.

Nu ben ik niet iemand die actief is op het actiefront, maar dat er iets moet gebeuren lijkt me duidelijk.
Nu zal niemand wakker liggen van het volgende protest-armbandje. Toch was dat, in al zijn eenvoud, een geniale eye-catcher. Daarop voortbordurend dacht ik aan een button waar letterlijk en figuurlijk muziek in zit. Zo'n vreselijk irritant geval zal vast discussies opleveren. En dáár gaat het om!
Maar goed, zoiets kost een lieve duit en vereist ook nogal wat lef van het individu dat zo'n ding draagt. Wat misschien wel haalbaar is zijn van die korte flashacties waar groepen mensen in de stad samenkomen en dan eventjes hun ding doen. In dit geval allemaal radiootje aan en laten horen wat de bedoeling is.
Of een protestdag op het Binnenhof misschien, of allemaal lintjes aan de auto en op ons rever. Het kan eigenlijk niet schelen wat. Voor mijn part zendtijd bij elkaar bedelen voor de nachtradio bij de hoteliers in het Big Brother hotel.

Kom op luisteraars! Er valt vast wel iets te bedenken en te doen!